Igresias e capillas eran un punto de referencia permanente na vida dos labradores. Alí iban semanalmente pa cumprir cos cultos relixosos e sempre qu’había úa festa que celebrar. Eran tamén el escenario unde pasaban os acontecementos que rubricaban os tempos del sou ciclo vital: bautismo, comunión, casamento y, al cabo, os rituales da morte; ritos de paso que se celebraban en presencia de todos os vecíos e que certificaban a súa pertenencia a úa comunidá que los reconocía e unde se reconocían.
A capilla del Museo, que ten a advocación de San Xuan Bautista, é un edificio de construcción nova que s’axusta ás características edilicias da arquitectura relixosa popular da contornada: pranta rectangular e cuberta de louxa a tres augas con crume de cruceiros. El espacio articúlase en tres ámbitos: cabildro aberto a os pés qu’antecede a un pórtico zarrao dende el que s’entra á nave única. El ingreso entre espacios faise por portas adinteladas flanquiadas por aberturas con barrotes de madera que deixan pasar a luz natural, esquema característico das capillas rurales da zona.
As vigas perteneceron á ponte de Salime, lugar anagao pol auga da presa del mesmo nome. El retablo procede da capilla vella de Salime y a porta policromada d’ingreso á nave, de Samartín d’Ozcos.